Wankele basis...

Elkaar naderend op de wankele brug,
handenreikend, tijdverstrijkend lang
leek het midden aan te staren
voelde als jaren om daar uit te komen
onzeker over samenzijn
raakten handen bijna,
ieder vervuld van eigen
gevoel en eigen dromen
De brug stortte in, voor hen een eind
vóór startend begin,
geen aanvulling, maar dromend gemis
niets houdt stand als het te wankel is

Terug naar menu